در تصویر این تمبر، سوفی مانرهایم به‌تنهایی در قاب قرار نگرفته است؛ او را در میان گروهی از دانشجویان پرستاری می‌بینیم. این انتخاب تصویری، معنای یادبود را از بزرگداشت یک شخصیت فراتر می‌برد: زنی که زندگی حرفه‌ای خود را وقف تربیت نسل تازه‌ای از پرستاران کرد، در کنار کسانی به تصویر درآمده که ادامه‌دهندگان راه او بودند. تمبر سال ۱۹۹۲ فنلاند، بخشی از مجموعه زنان تأثیرگذار این کشور است و به یکی از چهره‌های اصلی شکل‌گیری نظام پرستاری حرفه‌ای در شمال اروپا اختصاص دارد.

اِوا شارلوتا سوفی مانرهایم (۱۸۶۳–۱۹۲۸) از خانواده‌ای اشرافی برخاست و خواهر کارل گوستاف امیل مانرهایم، فرمانده نظامی و رئیس‌جمهور آینده فنلاند، بود. مسیر زندگی او برخلاف انتظارات معمول از زنی با پیشینه خانوادگی‌اش پیش رفت. پس از پایان زندگی زناشویی و در حدود ۳۵سالگی، تصمیم گرفت حرفه پرستاری را دنبال کند؛ انتخابی که در آن زمان مستلزم عبور از محدودیت‌های اجتماعی و ورود به عرصه‌ای بود که به‌تدریج در حال تبدیل شدن به یک تخصص مستقل بود.

مانرهایم در سال ۱۸۹۹ برای آموزش به لندن رفت و در دانشکده پرستاری نایتینگل در بیمارستان سنت توماس تحصیل کرد؛ نهادی که بر پایه اندیشه‌های فلورانس نایتینگل شکل گرفته بود. او در سال ۱۹۰۲ دوره آموزشی خود را به پایان رساند و پس از بازگشت به فنلاند، در سال ۱۹۰۴ به سرپرستی پرستاران بیمارستان جراحی هلسینکی و مدیریت آموزش پرستاری منصوب شد.

یکی از مهم‌ترین اصلاحات او، تغییر ساختار آموزش پرستاری بود. دوره‌ای که پیش‌تر یک سال طول می‌کشید، در دوران مدیریت او به دوره‌ای سه‌ساله گسترش یافت. این تحول صرفاً افزایش مدت تحصیل نبود؛ مانرهایم می‌خواست پرستاری از کاری مبتنی بر تجربه شخصی و مهارت‌های پراکنده، به حرفه‌ای برخوردار از آموزش منظم، دانش پزشکی و مسئولیت تخصصی تبدیل شود. او بیش از دو دهه در این جایگاه فعالیت کرد و در شکل‌گیری هویت حرفه‌ای پرستاران فنلاند نقشی تعیین‌کننده داشت.

فعالیت‌های او به محیط بیمارستان محدود نماند. مانرهایم از سال ۱۹۰۵ تا ۱۹۲۶ ریاست انجمن پرستاران فنلاند را بر عهده داشت و در سال ۱۹۰۸ نشریه تخصصی Epione را برای تقویت ارتباط علمی و حرفه‌ای میان پرستاران بنیان گذاشت. سپس در سطح بین‌المللی نیز به جایگاهی برجسته رسید و از سال ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۵ ریاست شورای بین‌المللی پرستاران را بر عهده گرفت. دریافت مدال فلورانس نایتینگل در سال ۱۹۲۵ نیز از مهم‌ترین افتخارات حرفه‌ای او بود.

از دیگر زمینه‌های فعالیتش، حمایت از کودکان و توسعه خدمات اجتماعی بود. او همراه با پزشک فنلاندی، آرو یلپو، در شکل‌گیری مؤسسه حمایت از کودکان و تأسیس مرکز معروف «قلعه کودکان» در هلسینکی نقش داشت. به این ترتیب، میراث او تنها به آموزش پرستار محدود نماند و به بهبود مراقبت از مادران و کودکان نیز گسترش یافت.

در این تمبر، تصویر گروهی پرستاران و دانشجویان در کنار مانرهایم به‌خوبی مفهوم انتقال دانش و تجربه میان نسل‌ها را بیان می‌کند. این اثر با ارزش اسمی ۲٫۱۰ مارکا و تیراژ ۶۰۰ هزار نسخه، در ابعاد 34 × 24 میلی‌متر، یادبودی از زنی است که پرستاری فنلاند را از یک فعالیت خدماتی به حرفه‌ای آموزش‌محور و سازمان‌یافته نزدیک کرد.

شما می‌توانید همین تمبر را در سبد خرید خود به آلبوم مجموعه تمبر خود اضافه کنید.