سکه ۱۰۰ ریالی جمهوری اسلامی ایران با نقش بارگاه امام رضا (ع)، یکی از شناختهشدهترین سکههای در گردش دهه ۱۳۷۰ و اوایل دهه ۱۳۸۰ است که بین سالهای ۱۳۷۱ تا ۱۳۸۲ (۱۹۹۲ تا ۲۰۰۳ میلادی) توسط بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران ضرب شد. این سکه علاوه بر نقش اقتصادی خود در مبادلات روزمره، با به تصویر کشیدن مهمترین زیارتگاه شیعیان ایران، جلوهای مذهبی و فرهنگی نیز پیدا کرده است.
انتشار این سکه بخشی از مجموعهای بود که در آن بانک مرکزی ایران، آثار شاخص مذهبی و تاریخی کشور را بر روی سکههای رایج نقش بست. هدف از این طراحی، معرفی میراث فرهنگی و مذهبی ایران در کنار حفظ کارکرد پولی سکه بود. به همین دلیل، این مجموعه امروزه یکی از محبوبترین سریهای سکههای جمهوری اسلامی در میان مجموعهداران محسوب میشود.
روی سکه، عبارت «جمهوری اسلامی ایران» در قسمت بالا، ارزش اسمی «۱۰۰ ریال» در مرکز و سال ضرب در پایین قرار گرفته است. اطراف نوشتهها با نقوش گل و بوته ایرانی تزئین شده که ضمن ایجاد جلوهای زیبا، از هنر سنتی ایرانی الهام گرفتهاند. طراحی روی سکه نسبت به نسلهای قبلی، ظریفتر و هنریتر است و نشاندهنده تغییر رویکرد بانک مرکزی در طراحی سکههای در گردش در دهه ۱۳۷۰ است.
پشت سکه، تصویری از بارگاه مطهر امام رضا (ع) در شهر مشهد نقش بسته است. این حرم، آرامگاه امام هشتم شیعیان، حضرت علی بن موسی الرضا (ع)، است و بزرگترین مرکز زیارتی ایران و یکی از مهمترین اماکن مذهبی جهان اسلام به شمار میرود. سالانه میلیونها زائر از ایران و کشورهای مختلف برای زیارت این مکان مقدس به مشهد سفر میکنند.
در طراحی سکه، نمای اصلی حرم با گنبد طلایی و معماری باشکوه آن به تصویر کشیده شده و در پایین تصویر نیز عبارت «بارگاه امام رضا (ع)» دیده میشود. انتخاب این اثر برای نقش پشت سکه، بیانگر جایگاه ویژه حرم رضوی در فرهنگ، تاریخ و هویت مذهبی ایران است.
این سکه از آلیاژ مس-نیکل ساخته شده است؛ آلیاژی مقاوم که در دهه ۱۳۷۰ برای تولید سکههای با ارزش اسمی متوسط بهکار میرفت. اگرچه این سکه بعدها از چرخه پولی خارج شد، اما امروزه به دلیل طراحی زیبا و موضوع مذهبی خود، در میان مجموعهداران از محبوبیت بالایی برخوردار است.
