تمبر
-
وضعیتمُهر نخورده / بی باطل
-
نوع تمبرمناسبتی و یادبودی
-
کشور
تمبر 100 فنینگ آلمان با طرح بندر راین–رور دویسبورگ که در ۱۲ سپتامبر ۱۹۹۱ از سوی جمهوری فدرال آلمان منتشر شد، به مناسبت دویستوهفتادوپنجمین سالگرد شکلگیری یکی از مهمترین مجموعههای بندری اروپا اختصاص دارد. این تمبر با نمایش فضای صنعتی و فعالیتهای بندری، تصویری از پیوند میان حملونقل آبی، تجارت و توسعه اقتصادی در منطقه راین–رور ارائه میکند؛ منطقهای که در تاریخ صنعتی آلمان نقشی اساسی داشته است. جرثقیلهای بندری، کشتیها و تأسیسات بارگیری از عناصر شاخص موضوعی این تمبر هستند و اهمیت بندر را بهعنوان نقطه اتصال مسیرهای آبی و شبکههای حملونقل زمینی بازتاب میدهند.
آغاز تاریخی بندر دویسبورگ به سال ۱۷۱۶ میلادی بازمیگردد؛ زمانی که در منطقه رورورت (Ruhrort)، در نزدیکی محل پیوستن رود رور به رود راین، نخستین حوضچه بندری برای جابهجایی زغالسنگ ساخته شد. زغالسنگ استخراجشده از معادن منطقه رور از طریق رودخانه به رورورت انتقال مییافت و در آنجا به کشتیهای بزرگتر منتقل میشد تا از مسیر راین به دیگر نقاط حمل شود. این موقعیت جغرافیایی بهتدریج رورورت را به یکی از مراکز مهم تجارت زغالسنگ و کشتیرانی داخلی تبدیل کرد. در سال ۱۷۵۶، بندر رورورت به تصرف و اداره دولت پروس درآمد و توسعه آن با پشتیبانی حکومت پروس ادامه یافت.
تاریخ بندر دویسبورگ البته تنها به رورورت محدود نمیشود. در خود شهر دویسبورگ نیز در سده نوزدهم تأسیسات بندری گسترش یافتند. ساخت بندرهای داخلی و خارجی این شهر از حدود سال ۱۸۲۸ و سالهای پس از آن، زمینه افزایش مبادلات تجاری و انتقال مواد اولیه را فراهم کرد. در آغاز، بندرهای دویسبورگ و رورورت مسیرهای توسعه جداگانهای داشتند؛ اما گسترش صنعت و افزایش نیاز به حملونقل کالا، ضرورت پیوند این مجموعهها را آشکار کرد. در سال ۱۹۰۵، با ادغام شهرهای دویسبورگ، رورورت و مایدریش، مجموعه بندری دویسبورگ–رورورت نیز در قالب ساختاری یکپارچه توسعه یافت. سپس در سال ۱۹۲۶، شرکت سهامی بنادر دویسبورگ–رورورت تأسیس شد و مدیریت اقتصادی و سازمانی این مجموعه شکل منسجمتری پیدا کرد.
اهمیت این بندر در سدههای نوزدهم و بیستم، ارتباط مستقیمی با صنعتیشدن منطقه رور داشت. این منطقه یکی از کانونهای اصلی استخراج زغالسنگ، تولید فولاد و صنایع سنگین آلمان بود. کارخانهها برای تأمین مواد اولیه و انتقال محصولات خود به شبکهای گسترده از مسیرهای حملونقل نیاز داشتند و بندر دویسبورگ این امکان را در مقیاسی بزرگ فراهم میکرد. انتقال زغالسنگ، سنگآهن، فولاد و دیگر کالاهای صنعتی از طریق کشتیهای باری، نقش مهمی در پیوند اقتصاد منطقه با دیگر بخشهای آلمان و بازارهای اروپایی داشت. موقعیت بندر در محل اتصال رودهای راین و رور نیز آن را به گرهی مهم در شبکه کشتیرانی داخلی اروپا تبدیل کرد.
انتشار این تمبر در سال ۱۹۹۱، زمانی انجام شد که اقتصاد منطقه رور با دگرگونیهای ساختاری روبهرو بود. کاهش تدریجی اهمیت برخی صنایع سنتی، بهویژه زغالسنگ و فولاد، ضرورت بازآرایی زیرساختهای اقتصادی و گسترش فعالیتهای لجستیکی را افزایش داده بود. همزمان با دویستوهفتادوپنجمین سالگرد بندر، بندر آزاد دویسبورگ نیز در سال ۱۹۹۱ فعالیت خود را آغاز کرد؛ منطقهای ویژه برای نگهداری، پردازش و جابهجایی کالا که در توسعه نقش لجستیکی بندر اهمیت داشت. بنابراین، این یادبود تنها به گذشته صنعتی منطقه اشاره نمیکند، بلکه با دورهای از تحول اقتصادی و بازتعریف کارکرد بندر نیز همزمان است.
تمبر با ارزش اسمی 100 فنینگ و به روش لیتوگرافی افست در چاپخانه فدرال برلین منتشر شده است. ابعاد آن 42 × 26 میلیمتر، دندانهبندی آن ۱۴ و کاغذ آن از نوع فلورسنت است. طراح اثر Heike Ullmann بوده و تیراژ آن به ۳۱ میلیون و ۲۲۰ هزار قطعه رسیده است. اعتبار پستی این تمبر نیز در ۳۰ ژوئن ۲۰۰۲ پایان یافته است.
از نظر تمبرشناسی، این اثر برای مجموعهداران تمبرهای حملونقل دریایی، بنادر، کشتیها، جرثقیلهای صنعتی و تاریخ اقتصاد آلمان اهمیت دارد. ارزش آن افزون بر موضوع تصویری، در ثبت یادبودی از تاریخ زیرساختهای تجاری و صنعتی منطقه راین–رور است؛ منطقهای که توسعه آن با کشتیرانی، استخراج مواد معدنی و تجارت بینمنطقهای پیوندی عمیق داشته است.
شما میتوانید این تمبر را در سبد خرید به آلبوم مجموعه تمبر خود اضافه کنید.